De eerste avond van de bloem: E=mc2

Afgelopen maandag was de eerste dag van de masterclass ‘De Bloem’. Er waren twaalf mensen uitgenodigd, alleen door de corona regeling konden er maar zes mensen fysiek aanwezig zijn. De andere zes deden online mee. We hadden een laptop en een microfoon, alleen was het niet zo handig om de laptop hele tijd te verschuiven, dus we konden ze helaas niet zien tijdens de meditatie en gespreksmeditatie.

De locatie was op het Del Ferro instituut, waar ik nu al bijna 2 jaar geleden voor de 2e keer een spreek cursus heb gevolgd om mijn stotteren te overwinnen. Toen ik voor het instituut stond kwamen vele positieve herinnering weer naar boven. De cursus ervaarde ik altijd als een vakantie, waarbij ik rust kreeg van de ademhalingstechniek die Patrick, ons docent, aan ons leerde. En de prachtige verhalen die hij vertelde gaven me ook altijd rust.

Op weg naar het Del Ferro instituut kwam ik Roos tegen. Roos helpt Eva met haar boek te schrijven en ik ken Roos al bijna net zolang als Eva. Buiten hadden wij samen nog even een korte uitwisseling en ik merkte meteen al hoe onze Bloem connectie maakte. Haar bloemblaadjes waren wijd open en die energie pakte ik meteen mee in mijn Bloem.

De energie die ik voelde, is wat ik nu vaker meemaak als ik voel dat ik echt verbinding met iemand maak. Soms is de verbinding maar heel even, maar ik weet het nu vaker te plaatsen als het voorkomt. Het is een verbinding dat voorbij een-goed-gesprek of iets-gemeen-hebben gaat. Vroeger zou ik dit gevoel misschien hebben beschreven met: comfortabel bij iemand voelen. Nu ik dieper in de Bloem zit heb paradoxaal een beter begrip voor wat ik voelde alleen ik kan het niet beter uitleggen, want woorden zijn te beperkt daarvoor. Deze open en warme energie zou ik de hele avond voelen bij ieder die aanwezig was.

Toen ik de ruimte binnenkwam merkte ik als eerst Eva op, die bezig was met Mirte en Nadja met de voorbereidingen van de avond. En daarna zag ik Ingrid, mijn eerste Del Ferro docent, die aan het praten was met Myrthe, met een griekse y, op de zitbanken. Het was even spannend om Ingrid weer te zien na zo een lange tijd.

De avond begon met een meditatie gevolgd door een introductie. Bij de introductie merkte ik dat iedereen verschillende energieën uitstraalde maar gek genoeg voelde ik bij iedereen een soortgelijke open energie als dat ik bij Roos voelde. Bij sommigen was die open energie meer verborgen, maar het was er wel. 

Toen we eenmaal in een kring gingen zitten nam ik een diepe adem en ik keek rond me heen. Mijn ogen gingen langzaam langs iedereen heen. En plotseling kreeg ik een heel apart gevoel. Een gevoel die ik moeilijk beschrijven kan. Het was alsof we allemaal verdwaalde energie deeltjes waren, die elkaar vonden in een kleine ruimte op de Apollolaan. Verdwaald, maar tegelijkertijd zo zeker van onze plek in het universum.

Dat ik dit voelde heeft wellicht een wetenschappelijke basis. Volgens Einstein’s bekendste formule E=mc2, is (onze) massa uit te drukken in energie, waarbij massa en energie niet als apart wordt gezien, maar als één. Je kan dus zeggen dat iedereen “at the core”, bestaat uit energie. En dat op zich is al iets heel bijzonders om te realiseren.

Meer bijzonder is dat al onze energie waarschijnlijk met elkaar verbonden is. We weten uit de kwantummechanica dat deeltjes verbonden kunnen zijn door een phenomeen dat “entanglement” wordt genoemd. Deeltjes die entangled zijn kunnen lichtjaren van elkaar gescheiden worden, maar nog steeds verbonden blijven. En omdat we van oorsprong uit dezelfde punt komen, toen het universum nog in elkaar was gepropt en de Big Bang nog niet was begonnen, is het mogelijk dat ons energie deeltjes toen al verbindingen met elkaar hadden gemaakt.

In het groot zie ik dat alles wat we doen een energie verschuiving is. Bewegen, praten, denken en (emoties) voelen. Zelf heb ik gemerkt als ik een extreme emotie voel, zoals stress dan ervaar ik dat over mijn hele lichaam. Mijn gedachten en emoties slaan dan op hol en ik ervaar dat in mijn lichaam alsof er miljarden energie deeltjes naar alle kanten aan het trillen zijn. Wanneer ik rust en geluk ondervindt dan ervaar ik dat die trillingen “in sync” zijn.

Wat ik zo mooi aan de Bloem vind is dat de Bloem mij een overzicht biedt om in te zien waar mijn trillingen niet in sync zijn. Met andere woorden waar mijn emoties en gedachten tegen elkaar botsen. En die inzicht krijg ik nu zonder die botsing in de eerste instantie op te willen lossen. In plaats van een oplossing te vinden kijk ik er eerst open naar. Ik merk nu dat ik de oorzaak van de botsingen nu vaker en sneller in zijn geheel kan zien.

Ik voel me daarom ook heel erg dankbaar om zo iets als een masterclass de Bloem te kunnen doen. Ik stel de masterclass me voor als een plek waar open gepraat kan worden over onze interne botsingen…, dat van alles kan zijn zoals, een collega die je niet mag, verdriet over een recente gebeurtenis, over een oordeel die iemand over jou had of een oordeel die jij over andere mensen had. Ook stel ik me voor dat er ruimte is om over onderwerpen te praten die als taboe worden ervaren in Nederland of in iemand’s eigen cultuur. Elke cultuur heeft zijn eigen taboes, terwijl in sommige culturen die taboes juist normaal zijn.

Eén onderwerp die voorbij was gekomen in de avond was privacy. Wat is privacy eigenlijk? Wat maakt privacy belangrijk? Willen we sommige dingen van ons niet aan anderen laten weten? Voorbeelden van privacy zijn: in Nederland is het ongewoon om te vragen hoeveel iemand verdient. Wat mij opvalt over privacy is hoeveel geheimhouding er is van medische gegevens. Wat interessant is dat privacy anders wordt gezien in verschillende culturen. Wat de ene als privacy beschouwt, vindt de ander minder belangrijk. Zelf vind ik privacy belangrijk als het een beschermende functie heeft zoals ik zou niet comfortabel zijn als ik op internet zet waar ik woon, mochten er dieven tussen die mensen zitten. Verder dan een beschermende functie, denk ik dat in de meeste gevallen de functie van privacy is om te voorkomen dat andere mensen iets van jou afweten. En dat berust op schaamte denk ik.

Ik heb veel zin in de komende maanden om met mijn groepje samen te zitten in ons knusse ruimte op de Apollolaan. Samen in een plek waar we open met elkaar kunnen praten zonder oordelen. Een plek waar we open kunnen staan voor alle soorten energie die voortkomt uit onszelf, anderen en het universum. Een plek waar ik niet probeer alles te weten…., maar te ervaren. Want weten doe ik graag, Ik heb altijd al alles willen weten, dat ik vaak vergat te leven. Te leven met mijn lichaam die ook op deze aarde aanwezig is, want in het groot zijn wij waarschijnlijk E = mc2 en dat is al iets wat mijn verstand te boven gaat.

Michael Thang

Bedankt voor het lezen, dit heb ik geschreven als oefening in privacy en open delen. Ik nodig mijn groepsgenoten en alle mede lezers uit om, wanneer je er iets voor voelt, ook iets te delen of te reageren (website bezoekers kunnen nog niet een reactie plaatsen hieronder, wel kun je reageren via een persoonlijk bericht of mijn e-mail mt.thangm@gmail.com)

Laat een reactie achter