In het groot maakt niets uit en tegelijkertijd maakt alles uit

“In het groots maakt niets uit en tegelijkertijd maakt alles uit”.

Hey lieve sanghaleden, ik wilde een inzicht met jullie delen, die ik een korte tijd geleden heb gehad.

What’s the meaning of life? Dat is een vraag, die ik vaak heb gehoord. En een vraag die me nooit heeft aansproken, tot kort geleden. Vroeger als ik de vraag hoorde, dacht ik altijd “Ah joh, je leeft gewoon, ik zie wel wat er aankomt”. Maar in de laatste maanden, begon die vraag steeds vaker in mij op te komen. Ik merkte dat ik me steeds vaker begon af te vragen wat het nut was waarmee ik bezig was. Alles leek steeds minder betekenis te hebben. Dit is denk ik het effect van in aandacht leven omdat ik steeds beter mijn overtuigingen kon zien achter de dingen die ik aan het doen was. Ik kon beter zien, maar nog niet verder dan dat kijken. Ik zag bijvoorbeeld dat veel dingen die ik doe uit overtuigingen kwamen, die, als ze verder werden onderzocht, helemaal geen betekenis hadden, zoals mijn persoonlijkheid had toegeschreven. En zo kon ik steeds meer zien dat alles wat ik deed en waarin ik geloofde eigenlijk allemaal van de persoonlijkheid gedaan moest worden en niet vanuit mijn hart.

Vanuit mijn hart was “alles goed”. Ik hoefde niets van mijn hart. Ik kon ergens zitten of liggen en niets doen. Om dit te realiseren was een bevrijding in het begin. Het luchtte zoveel op dat ik niet meer dingen hoefde te doen, die niet de weg van mijn hart had.

Tegelijkertijd merkte ik langzamerhand dat het leek alsof alles dat van de persoonlijkheid kwam, niet goed voor me was. Het leek erop dat mijn denken en emoties de grootste bron was van onrust. Als ik stil zat en aan het mediteren was, was alles goed. Als ik alleen was en dus niet hoefde te “dealen” met andersmans persoonlijkheden leek alles goed. Alles leek goed, maar het voelde toch niet zo goed.

Ik begreep wat er aan de hand was, toen we het over de twee levenspaden hadden. Namelijk dat persoonlijkheid en hart 1 zijn. De weg van het hart wordt aangevuld door de weg van de persoonlijkheid en andersom. Twee zijn een, en tegelijkertijd zijn ze twee, non-dualisme.

Langzamerhand begon ik meer inzicht te krijgen op de vraag: “What’s the meaning of life?”. Wat ik zag is dat dit een onmogelijk vraag is om te beantwoorden, omdat de vraag een antwoord verwacht die niet non-duaal is. Het antwoord op deze vraag die ik voor mezelf gevonden is: in het grootte van de universum maakt alles wat wij doen waarschijnlijk niets uit, zijn maar een klein stipje in de gehele cosmos, en tegelijkertijd maakt alles uit wat wij doen op deze wereld, waarin wij samen leven met onze persoonlijkheid. In deze wereld kunnen wij invloed hebben.

Dat ik deze non-dualisme kan begrijpen nu, brengt mij al heel veel rust. Ik weet nu dat als ik iets doe, heel veel meaning heeft, maar tegelijkertijd ook niet.

Laat een reactie achter