In de flow – het ontvouwt zich vanzelf
Het is lente.
En ik wil terug naar de eerste week van januari, een week waarin alles tot stilstand kwam.
Sneeuw. Gladheid.
En een leegte die zich niet aankondigde, maar er ineens was.
Binnen een paar dagen verdween alles wat gepland was. Afspraken, mensen.
Mijn agenda liep leeg — en daarmee ook iets van mijn houvast.
Ik bleef thuis.
Een week lang.
Mijn appartement werd een stille wereld.
Sneeuw die maar bleef vallen.
En in die leegte begon iets wat ik niet had kunnen bedenken.
Na een warm oud en nieuw kwam ik thuis.
En zonder voornemen ging ik zitten en begon te schrijven.
Eerst losse gedachten. Oriënterende zinnen.
Maar al snel ontstond er richting. Diepte. Samenhang.
Kort daarvoor had ik een boek gelezen over Julian van Norwich.
Eén zin van haar bleef in mij doorwerken, zonder dat ik er iets mee deed.
‘sin is behovely’ — zonde hoort erbij.
Die zin zette iets in beweging dat niet meer stopte.
Wat begon als schrijven, werd een stroom.
Een flow die ik nog nooit zo intens en zo lang had ervaren.
Ik schreef dagen achter elkaar.
En er waren momenten waarop ik voelde hoe makkelijk ik mezelf had kunnen verliezen.
En dat gebeurde niet.
Terwijl de stroom doorging, bleef er een helder zien.
Ik kon elk moment stoppen.
En koos er telkens opnieuw voor om door te gaan.
Mijn ritme van eten en slapen verschoof vanzelf.
Soms at ik nauwelijks, soms vergat ik de tijd.
En mijn lichaam deed mee — moeiteloos.
Ook het wakker liggen hoorde erbij.
Mijn hoofd ging door, te vol, te wakker.
Er was geen weerstand. Ik zag het gebeuren.
Overgave en helderheid.
Vaart en aanwezigheid.
In die week ontstond de basis van een boek.
Steeds opnieuw kwam ik uit bij dezelfde beweging.
Liefde die opent.
Wijsheid die verheldert.
En wat er gebeurt wanneer die twee uit elkaar raken — in onszelf, en in de wereld.
Aan de hand van portretten van vrouwen door de eeuwen heen ontvouwde zich een lijn die tegelijk persoonlijk en maatschappelijk is.
Geen theorie.
Een kijken naar wat er gebeurt in het dagelijkse leven.
Steeds weer dezelfde vraag:
wat gebeurt er wanneer liefde vrij kan stromen — en wat gebeurt er wanneer dat niet kan?
In die week kwam alles samen. Ervaring, kennis, inzicht.
Alsof losse draden op hun plek vielen.
Na zeven dagen stond er een boek.
Liever gezegd: de basis ervan.
De structuur was er.
De portretten waren er.
De lijn was zichtbaar geworden.
En toen gebeurde iets eenvoudigs.
Ik stapte uit mijn bubbel.
Ik ging eten bij mijn dochter.
En ik merkte hoe open het in mij was.
Alsof de beweging gewoon doorging, onder alles wat weer begon.
Nu zijn we bijna drie maanden verder.
Ik schrijf en herschrijf.
Lees terug. Schrap. Voeg toe.
Zonder doel.
Zonder tijdsdruk.
In deze maanden is mijn inzicht in De Bloem — de non-duale sjabloon, waar ik al jaren mee leef en werk — verdiept en verrijkt.
Het schrijven zelf blijft een vorm van thuiskomen.
Steeds opnieuw kom ik in een kleine flow terecht — minder intens dan die eerste week, en tegelijk net zo levend.
Zitten.
Schrijven.
Ademen.
Telkens opnieuw beginnen.