Lieve ….
Ik zit op mijn bank en plotseling overvalt mij een gevoel van diep verdriet en eenzaamheid.
Ik voel me zo nietig, zo fragiel – en ik zou nu zo graag iemand hebben bij wie ik kan wegkruipen, een arm om me heen …
Lichamelijk voelen dat er iemand voor mij is, een mens bij wie ik me even heel klein en geborgen mag voelen. En die is er niet…
Er komt een psalm uit mijn jeugd in me op: “Almachtige, draag me…”
En het wonder gebeurt – ik voel me gedragen. Veilig. Geborgen.
Daarna kom jij bij mij boven, jij die dit zult begrijpen.
Dat het zo troostend kan zijn om op zo’n moment ‘dat wat mij draagt’, ‘dat wat was, is, en altijd zal zijn’ even, heel menselijk, aan te duiden met een persoon: ‘Almachtige’.
Ik snap er niets van én ik ‘weet’ dat ik gedragen word.
Ik ben zo blij dat jij in mijn leven bent.
Hoe is het met je?
Dikke kus (o) eva
Psalm 139
Heer, U doorgrondt mij en kent mij.
U weet wanneer ik zit en wanneer ik opsta,
van verre begrijpt U mijn gedachten.
U kent mijn gaan en mijn liggen,
met al mijn wegen bent U vertrouwd.
Nog voor er een woord op mijn tong ligt,
weet U al wat ik zeggen zal.
U omgeeft mij van achteren en van voren,
U legt uw hand op mij.
Dat U mij zo kent, is mij te wonderlijk,
te hoog om te begrijpen.
Waar zou ik U kunnen ontgaan?
Waar zou ik uw aanwezigheid kunnen ontvluchten?
Steeg ik op naar de hemel, daar bent U.
Legde ik mij neer in het dodenrijk, ook daar bent U.
Nam ik de vleugels van de dageraad,
ging ik wonen aan het verste einde van de zee,
ook daar zou uw hand mij leiden,
uw rechterhand mij vasthouden.
Zei ik: laat de duisternis mij bedekken,
laat het licht om mij heen nacht worden —
zelfs de duisternis is voor U niet donker.
De nacht is voor U zo licht als de dag,
duisternis en licht zijn voor U gelijk.
U hebt mijn diepste wezen gevormd,
mij beschut in de buik van mijn moeder.
Ik dank U dat ik zo ontzagwekkend
en wonderbaarlijk gemaakt ben.
Wonderlijk zijn uw werken,
dat weet ik diep vanbinnen.
Mijn lichaam was voor U niet verborgen
toen ik in het geheim werd gemaakt,
als een borduurwerk geweven
in de diepten van de aarde.
Uw ogen zagen mij, nog vormeloos.
In uw boek stonden al mijn dagen geschreven,
nog voordat één ervan was aangebroken.
Hoe kostbaar zijn uw gedachten voor mij, God,
hoe onmetelijk groot is hun aantal.
Zou ik ze tellen,
dan waren ze talrijker dan de zandkorrels.
En word ik wakker, dan ben ik nog bij U.
(…)
Doorgrond mij, God, en ken mijn hart,
beproef mij en ken mijn gedachten.
Zie of ik een weg ga die schade brengt,
en leid mij op de eeuwige weg.